Duża złożoność i nieokreśloność trendów w otoczeniu powoduje, iż przedsiębiorstwo zdolne jest przestrzegać tylko określone aspekty otoczenia, zajmować się tylko wybranymi zagadnieniami oraz dopuszczać do analizy tylko niektóre perspektywy. Praktyczne współdziałanie z otoczeniem jest możliwe po dokonaniu pewnej redukcji złożoności otoczenia przez selekcję sygnałów z otoczenia. Selekcja sygnałów pociąga za sobą nieuchronnie losowość, czyli ryzyko pominięcia niektórych szans i zagrożeń otoczenia o cechach słabych. Rodzi to dla organizacji niebezpieczeństwo niedostrzegania zagrożeń i niedocenienia okazji. W tych warunkach ryzyko staje się podstawową cechą procesu zarządzania przedsiębiorstwem. Ryzyko w procesie zarządzania powoduje z kolei konieczność wprowadzania do tego procesu możliwość kompensacji skutków ryzyka.
Podstawową formą kompensacji skutków ryzyka w procesie zarządzania jest wyznaczenie nowych granic organizacji, zdolnych zapewnić stabilizację pracy systemu. Zmiana i wytyczanie nowych granic, czyli rozwój systemu, jest więc naturalnym sposobem kompensacji ryzyka w zarządzaniu przedsiębiorstwem.
W nawiązaniu do klasycznego układu funkcji zarządzania, selekcję sygnałów z otoczenia niesie w sobie funkcja planowania, kompensację ryzyka – funkcja kontroli, a rozwój systemu zapewniają funkcje organizowania i motywowania. Zmienić się musi w nowych warunkach treść czynności wykonywanych w ramach funkcji zarządzania.
Cały proces zarządzania ulega natomiast rozwarstwieniu na dwa poziomy zarządzania:
1) strategiczny;
2) operatywny.
Należy ten podział też odnieść do zarządzania ryzykiem w przedsiębiorstwie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz