Adapting to Climate Risk. Strategies for Resilience and Profitability in the Power Sector

Power companies that are unable to adapt to rapidly changing market conditions and climate risks face a high risk of failure. To survive in an increasingly volatile environment, it is crucial for these companies to be flexible and responsive to the evolving dynamics of climate change, as well as the shifting needs of their customers. One of the key challenges is ensuring a constant flow of funds that exceeds the costs arising from climate risks, while divesting from strategic resources that do not guarantee future profitability. Companies must also align their operations with the ongoing green transition and increase business complexity to secure long-term profitability. Management teams must take a future-oriented approach, with top executives focusing on the areas that drive profits and assessing their company’s success based on clear, strategic criteria. Climate risk has altered the success factors for power companies, making it increasingly risky to continue with traditional business models. As a result, climate risk must be integrated into the development of new strategies for core activities, especially given the global push for climate neutrality. Companies need to adapt their business models to these long-term trends, or risk being left behind in a rapidly changing global economy. The rise of climate risk has transformed it into a systemic risk that affects the global economy. Extreme weather events—such as heatwaves, storms, floods, and fires—are becoming more frequent and severe, and their consequences are having a growing impact on power companies. According to recent research, more than 65% of extreme weather events since 2011 have been linked to human activity. While individual weather events may seem minor, their cumulative effect results in significant financial losses. For power companies, physical risks such as wind, fire, and water damage can reduce the overall value of their assets, particularly when technical infrastructure and real estate in vulnerable areas are affected.

Power companies must also contend with the impact of extreme temperatures. Heatwaves, for example, drive up electricity demand during the summer months, while simultaneously decreasing the cooling capacity of power plants and hydropower facilities. In addition, lower water levels during heatwaves can disrupt river transport and reduce power generation efficiency. Similarly, heatwaves can also lower the efficiency of solar power plants, which directly influences the power market by creating imbalances in supply and demand. To mitigate these risks, power companies must invest in infrastructure reinforcement. Hurricanes, storms, and floods can damage power plants, power grids, and fuel supplies, while extreme heat can reduce the efficiency of energy production. By reinforcing their infrastructure, companies are taking a proactive approach to climate risk management. These investments are designed to ensure continuity of operations and minimize disruptions caused by extreme weather events. Effective climate risk management requires the implementation of strategies that enhance resilience. These may include reinforcing overhead transmission lines, installing flood-resistant equipment in power plants and transformer stations, utilizing temperature forecasting systems in rivers, and designing cooling systems to maintain production continuity. Moreover, power companies may need to redesign wind turbines to handle higher wind speeds or adjust solar power systems to mitigate temperature-related inefficiencies. In extreme cases, companies may need to relocate assets if the exposure to climate risk becomes unmanageable.

The costs of these measures can be significant, ranging from $100 million to reinforce transmission lines to $1 billion for protecting power plants from flooding. As climate risk management becomes increasingly important, power companies must also consider the impact on financial institutions, as climate risk affects the investment and credit portfolios of these institutions. Therefore, power companies must ensure that their risk mitigation efforts are in line with long-term strategic goals and ensure financial stability in the face of climate uncertainty. In conclusion, adapting to climate risk is essential for the survival and success of power companies in the modern, climate-conscious economy. Climate risk management should be integrated into all aspects of company strategy, from operational activities to financial planning, to ensure long-term profitability and resilience in an unpredictable global market.

The Role of the Power Sector in Achieving Climate Neutrality

Meeting global climate goals and achieving climate neutrality requires a profound transformation of the global economy, especially in how power is produced and consumed. The power sector is central to this transition. While electricity is essential to the functioning of modern economies, greenhouse gas (GHG) emissions from fossil-based energy production remain the largest contributor to global warming.

The overarching objective of the green transition is to decouple global economic growth from GHG emissions. This shift brings both risks and opportunities for the power sector, which is now moving away from a fossil-fuel-based model toward a renewable energy system (RES) supported by carbon-neutral technologies. Achieving a sustainable future depends on the successful decarbonization and electrification of the economy, reinforced by the development and use of green fuels in areas where direct electrification is challenging.

This transformation is reshaping the landscape of the power sector. It requires companies to invest significantly in clean energy technologies, adopt digital solutions across their operations, and comply with evolving climate risk regulations and market reforms. As societal expectations increase and new market entrants appear, power companies are compelled to redefine their business models and operational strategies to maintain relevance and competitiveness.

Climate risk in the power sector refers to the economic and financial consequences resulting from both climate change and the efforts to mitigate it. It heightens regulatory and market pressures, which, in turn, push companies to decarbonize their value chains, rethink how they operate, and innovate across areas such as renewable energy production, energy storage, and digital infrastructure. Those firms that are able to adapt quickly stand to gain significant strategic advantages, strengthening their resilience and increasing value for stakeholders.

Electricity demand is projected to triple by 2050 due to the growing electrification of multiple sectors and the anticipated increase in the use of green hydrogen. To meet this demand, the power sector must drastically expand its solar and wind power capacity to generate over 90% of electricity by mid-century. Alongside this, greater energy efficiency, the deployment of smart grids, and intensified research and development in clean technologies are vital. These trends underscore a continued decline in the reliance on fossil fuels and highlight the growing competitiveness of renewable energy sources, which not only offer zero marginal production cost but also increasingly favorable investment profiles.

To successfully navigate the green transition, power companies must transform their offerings and operational strategies. This includes delivering low-carbon products and services, building carbon-neutral production portfolios, integrating renewables into both heating systems and hydrogen production, and investing in energy storage systems and virtual power plants. Upgrading the power grid to support bi-directional energy flows, embracing digitalization, and implementing demand-side management are also essential steps in this process. By doing so, companies can maintain their profitability and market share while aligning with the broader goals of sustainability and climate responsibility.

Moreover, the power industry is experiencing a structural evolution from centralized systems to decentralized, distributed energy models. Consumers increasingly become producers—so-called “prosumers”—which demands flexible infrastructure, the widespread use of smart meters, and digital platforms capable of managing intermittent renewable supplies. The integration of electric vehicles as mobile storage units further enhances system flexibility and supports this decentralized shift.

In conclusion, the green energy transition is not only an environmental imperative but also a strategic opportunity. Power companies must act swiftly to mitigate the long-term risks of climate inaction while managing the short-term challenges posed by structural change. Those that commit to renewable energy investments, foster technological innovation, and actively support the development of a sustainable and electrified economy will position themselves as leaders in this new era. By redefining their traditional roles and embracing the full scope of this transformation, power companies can become pivotal actors in the global push toward a climate-neutral future.

Green transition & financing

Green transition means change not only for the real economy, but also for widely perceived corporate finance, exposing them both to risks and opportunities. New approach to financing power companies requires a long-term analysis of investments that have an environmental impact and compliance with all criteria of climate-neutral development. There is developed a broad variety of green financial products and services, which can be divided into investment, banking and insurance products that can be used by power companies. The important issue is meeting the conditions set by green transition, what means mostly the execution of initiatives and projects connected with sustainable development, carbon-free products and climate-neutral policies. New approach to financing power companies set by financial markets focuses mostly on green sustainable investments, green technologies and carbon-free operations. It requires the creation of solution for funding necessary investments in green portfolio, modernization of power grids, digitalization of operations and development of smart technologies for customers. The necessity to adapt to new market situation requires to consider the development of partnership with investors (joint ventures, partnerships, green bonds) that can support development of new model of investment implementation. Such cooperation networks can be created also with industrial customers (e.g. on site solutions), with suppliers of heat-pumps, photovoltaics, with municipalities concerning the solutions for buildings. Industrial customers can be part of contracts, hedging the market risk of RES investments, using PPA. There can be granted the European Union funds, dedicated to support green transition that can be used to develop the green portfolio of production assets and products supported sustainable development. Capital can be raised from also divestments of unprofitable assets (fossil based mainly).

Climate Action 100+

Proekologicznie nastawieni inwestorzy, zarządzający ponad 32 mld. USD, powołali w 2017 r. Climate Action 100+[1]. Organizacja ta wskazuje, że zmiany klimatyczne są ryzykiem systemowym. Odpowiedzią jest przyjmowanie przez instytucje finansowe polityk środowiskowych, które określają wewnętrzne procedury w zakresie obsługi przedsiębiorstw, wykorzystujących paliwa kopalne. W ten sposób ryzyko zmian klimatu staje się także elementem globalnego zarządzania ryzykiem w instytucjach finansowych.

[1] Climate Action 100+ zrzesza ponad 300 inwestorów finansowych.

Wzrost konkurencyjności OZE

Rozwój technologii wytwarzania energii elektrycznej w odnawialnych źródłach energii sprawia, że już obecnie nowe inwestycje w OZE są w stanie konkurować na rynku energii także bez otrzymywania dodatkowego wsparcia, czy subwencji. Nowe elektrownie fotowoltaiczne, czy siłownie wiatrowe, które są usytuowane w korzystnych lokalizacjach są charakteryzowane przez koszty niższe niż koszt zmienny w elektrowniach opalanych paliwami kopalnymi[1]. Koszty w OZE są obniżane również przez poprawę sprawności tych instalacji i redukcję kosztu kapitału. Przykładowo w Niemczech najtańsze koszty wytwarzania (wliczając koszty kapitałowe)[2] dla hipotetycznych inwestycji zrealizowanych już w 2018 r. przed dynamicznym wzrostem cen EUA odnotowała fotowoltaika (37,1 euro/MWh-115,4 euro/MWh), drugą najbardziej opłacalną technologią były lądowe siłownie wiatrowe (39,9 euro/MWh-82,3 euro/MWh). Wysoki koszt samej elektrowni oraz jej eksploatacji sprawia, że morskie siłownie wiatrowe to koszt 74,9 euro/MWh-137,9 euro/MWh. Jednak koszt elektrowni opalanej węglem brunatnym w 2018 r. to 45,9 euro/MWh – 79,8 euro/MWh, zaś koszt energii elektrycznej z elektrowni gazowych to 110,3 euro/MWh-219,4 euro/MWh. Dodatkowo wzrost kosztów emisji dwutlenku węgla w latach 2020-2021 do ponad 60 euro/EUA sprawia, że wzrasta przewaga kosztowa OZE nad elektrowniami opalanymi paliwami kopalnymi. Do obniżenia kosztów instalacji fotowoltaicznych[3] i siłowni wiatrowych przyczynia się także rozpowszechnianie magazynowania energii elektrycznej (magazyny, akumulatory), co zwiększa elastyczność dostaw energii elektrycznej z OZE – obniżają się koszty zarówno magazynów energii elektrycznej, jak i instalacji OZE. Powyższe dane wskazują, że farmy wiatrowe i elektrownie słoneczne produkują energię elektryczną w 2021 r. taniej niż najbardziej efektywne elektrownie węglowe. Koniecznością w takiej sytuacji staje się inwestowanie na wielką skalę w magazynowanie energii elektrycznej, które stają się alternatywą dla mocy rezerwowych i elektrowni gazowych w systemie elektroenergetycznym.

[1] Potwierdzeniem wzrastającej roli fotowoltaiki w globalnym rozwoju OZE jest zwiększenie dostaw paneli fotowoltaicznych. Katalizatorem tego wzrostu jest radykalne zwiększenie celów dla rozwoju elektrowni słonecznych w Chinach i Indiach, które praktycznie zostały podwojone. Wcześniej głównymi rynkami dla producentów fotowoltaiki były państwa europejskie – Niemcy, Czechy, Włochy i Hiszpania, gdzie trafiało nawet 80% wyprodukowanych paneli fotowoltaicznych. Zmiana polityki środowiskowej w niektórych państwach Azji oraz wzrost wsparcia dla rozwoju OZE stworzyły możliwości poszukiwania zwiększenia sprzedaży producentom elementów do elektrowni słonecznych na nowe rynki (szczególnie do Indii i Chin). W 2019 r. w Indiach elektrownie słoneczne (moc zainstalowana 38 MW w 2019 r.) po raz pierwszy były już bardziej konkurencyjne niż elektrownie opalane węglem dzięki radykalnej redukcji kosztów inwestycji (uśredniony koszt energii elektrycznej LCOE, Levelized Cost Of Energy szacowany jest na 38 USD/MWh). Podobny proces obserwowany był też w innych państwach regionu. W Australii koszty instalacji fotowoltaicznych obniżyły się o 42% w tym czasie – LCOE do 48 USD/MWh.

[2] Brane są pod uwagę koszty inwestycyjne oraz łączne koszty operacyjne, a następnie zestawia się je

z prognozowanym uzyskiem energii z danej instalacji w całym okresie jej funkcjonowania.

[3] Analitycy USB prognozują przykładowo, że uśredniony koszt energii elektrycznej (analizowany jako LCOE) produkcji energii elektrycznej w farmach fotowoltaicznych w Chinach ulegnie do 2020 r. redukcji o ponad 33%.

Czy podatek od emisji dwutlenku węgla zaszkodził gospodarce ?

Studenci ATH informują:

W ostatniej analizie Gilberta E. Metcalfa i Jamesa H. Stocka na temat makroekonomicznych skutków europejskich podatków od emisji dwutlenku węgla zbadano, czy podatki od emisji dwutlenku węgla wpłynęły na wzrost PKB i zatrudnienie. Zbadano 31 krajów z Europy, które są częścią europejskiego systemu handlu prawami do emisji zanieczyszczeń (EU-ETS). Co więcej piętnaście z tych krajów nakłada podatek od emisji zanieczyszczeń w większości na emisje nieobjęte systemem handlu prawami. Przykładem takiego państwa jest Polska, choć polski podatek od emisji jest najniższy ze wszystkich i obejmuje mniej niż 5 proc. wszystkich „zanieczyszczeń gazami cieplarnianymi”. 

Autorzy pracy nie znaleźli żadnego dowodu na to, że podatek zmniejszył wzrost PKB, albo że zwiększył bezrobocie. Co więcej, wygląda na to, że podatek koreluje z delikatnym wzrostem aktywności gospodarczej, co może wynikać z tego, że niektóre kraje zastępują podatkiem od emisji inne podatki. Naukowcy zestawiają wyniki swoich badań z twierdzeniem prezydenta USA Donalda Trumpa, iż zapoczątkował on proces wycofania się Stanów Zjednoczonych z tzw. Porozumienia Paryskiego, które jednoznacznie określa plan działania który na celu ma uchronienie przed zmianami klimatycznymi poprzez ograniczenie globalnego ocieplenia.

Za to samo zanieczyszczenie powodujące smog w Polsce kosztuje nas ok. 8% PKB. 

Przyszłość kosztów OZE

Przyszła jesień i zaczynamy widzieć czym oddychamy...

W roku 2020 elektrownie wiatrowe i słoneczne są najtańszymi źródłami energii elektrycznej w regionach, które wypracowały ponad 71% światowego PKB i wytwarzały 85% energii elektrycznej[1]. Średni koszt wytwarzania energii z lądowych farm wiatrowych w skali globalnej w ujęciu LCOE (Levelised Cost of Electricity) obniżył się przeciętnie o 9% w porównaniu do drugiej połowy 2019 r., stając się najtańszym źródłem energii elektrycznej m. in. w Kanadzie, USA, Brazylii, Argentynie, Turcji, Wielkiej Brytanii, Hiszpanii, Włoszech, Szwecji, Niemczech i Polsce. Koszt średni koszt produkcji energii z przemysłowych elektrowni fotowoltaicznych w skali globalnej zmalał odpowiednio średnio o 4%. W Chinach w 2020 r. koszt LCOE zrównał się z kosztem z elektrowni węglowych, a elektrownie słoneczne na konstrukcjach nadążnych (tzw. trackery) są najtańszym źródłem produkcji energii elektrycznej m.in. w Kolumbii, Chile, RPA i Australii. Oczekiwać należy, że do 2030 r. koszty elektrowni wiatrowych i słonecznych będą się dalej obniżać (w porównaniu do 2019 r. morskie elektrownie wiatrowe o 50%, elektrownie wiatrowe na lądzie o 45%, elektrownie słoneczne do 62%). Czynnikami wpływającymi na redukcję kosztów inwestycji są postęp technologiczny, efekt skali i wzrastające doświadczenie w OZE oraz dążenie kolejnych państw do rozwoju czystej energetyki, która jest obecnie konkurencyjna w stosunku do tradycyjnej energetyki, i zapewnienia konkurencyjności przemysłu. W 2019 r. 56% nowych, o skali przemysłowej OZE było bardziej konkurencyjne niż najtańsze nowe elektrownie opalane paliwami kopalnymi. W 2020 r. nowe projekty OZE są już tańsze niż elektrownie wiatrowe o najniższym koszcie zmiennym produkcji.

• elektrownie słoneczne – wzrost efektywności modułów fotowoltaicznych, redukcja kosztów osprzętu elektrowni i kosztów remontów i utrzymania ruchu (także prewencji utrzymania ruchu) oraz wzrost cyfryzacji instalacji;
• elektrownie wiatrowe – innowacje w procesie produkcji redukują koszty inwestycji przy wzroście wielkości samych turbin wiatrowych – zwiększenie produkcji z turbiny i powierzchni, i kosztów remontów i utrzymania ruchu (także prewencji utrzymania ruchu) oraz wzrost cyfryzacji instalacji;
• efekt skali – koszty są redukowane dzięki rozwoju regionalnych rynków OZE i minimalizacji kosztów transportu. Wzrost wielkości elektrowni wiatrowych i słonecznych oraz grupowanie projektów w przetargach pozwalają inwestorom redukować koszty;
• wzrost konkurencji – redukcja kosztów inwestycji i funkcjonowania instalacji OZE przyczynia się do zaostrzenia konkurencji na rynku energii elektrycznej i także pomiędzy projektami OZE o potencjalnych inwestorów, czy finansowanie. Sprawia to, że kolejne inwestycje proponują coraz nisze ceny energii elektrycznej ze swojej produkcji;
• doświadczenie inwestorów – coraz większe doświadczenie inwestorów pozwala prawidłowo określić zapotrzebowanie na kapitał finansujący potrzeby inwestycyjne i zredukować bufory kapitałowe na nieoczekiwane zdarzenia, redukuje zapotrzebowanie na kapitał pracujący, co jest także wynikiem poprawy zarządzania inwestycja i potem jej eksploatacją. Wszystko to wpływa na dalsze ograniczenie oczekiwań odnośnie ceny energii elektrycznej. 

Powyższe czynniki przyczynią się do dekarbonizacji energetyki oraz elektryfikacji czystą energią nowych regionów. Dalsza redukcja cen energii z OZE będzie kreować opcję wyłączenia nie tylko kolejnych elektrowni węglowych, ale i elektrowni gazowych. W ten sposób rozwój OZE wykreuje nie tylko korzyści środowiskowe, ale także wymierne oszczędności dla klientów elektroenergetyki oraz wzrost konkurencyjności przemysłu na terenach zasilanych przez tanie OZE.

Czy pandemia przyczynia się do przyśpieszenia transformacji energetycznej?

Pandemia koronawirusa nie wpłynęła na rozwój OZE negatywnie w podobnym stopniu jak na inne obszary gospodarki. Elektrownie wiatrowe i solarne w tym czasie były w dalszym ciągu atrakcyjne dla inwestorów ze względu na niskie ryzyko zwrotu z inwestycji w bardzo zmiennym otoczeniu globalnej gospodarki. Jednocześnie inwestycje w OZE przestają być postrzegane jako długookresowe, a stają się także sposobem na lokatę kapitału w krótkim okresie, przy przewidywanej sprzedaży inwestycji z określonym zyskiem. W podobny sposób były postrzegane inwestycje w OZE w trakcie kryzysu w latach 2007-2009, kiedy inwestorzy potraktowali OZE jako bezpieczny kierunek inwestowania, którego zwroty nie były skorelowane z sytuacją na rynkach finansowych. 

Sposobem zabezpieczenia rentowności inwestycji stają się w coraz większym stopniu długoterminowe umowy sprzedaży tzw. PPA (ang. (Power Purchase Agreement) zawierane z przedsiębiorstwami o dobrym ratingu kredytowym – zapewnia stabilny zwrot przy niskim ryzyku. Nawet w czasie pandemii koronawirusa wolumen PPA zwiększał się, także dzięki dążeniu przedsiębiorstw do poprawy „ekologiczności” swej oferty, co pozwala realizować cele w zakresie społecznej odpowiedzialności biznesu, jednocześnie ograniczając ryzyko wzrostu cen energii elektrycznej na rynku. Ponadto, w porównaniu do inwestycji w aktywa gazowe, czy naftowe, OZE i PPA zabezpieczają inwestorów przed skokowym ryzykiem zasadniczej obniżki cen oraz stopniową obniżka popytu. Czyli w ten sposób kryzys wywołany pandemią koronawirusa może przyczynić się do przyśpieszenia transformacji energetycznej na świecie.