Przebieg kryzysu finansowego lat 2007-2008 ściśle odnosi się do przedstawionej przez Hymana Minsky’ego hipotezy o niestabilności finansowej. Uwidaczniają się w niej dwa akcentowane przez Minsky’ego elementy, a mianowicie:
1) poszukiwanie innowacji przez instytucje finansowe oraz
2) prowadzenie operacji obciążonych coraz większym ryzykiem, zagrażających stabilności rynków finansowych.
Hipoteza ta opiera się na stwierdzeniu, że im dłuższy czas mija od ostatniego kryzysu, tym większe ryzyko banki są skłonne podejmować, a firmy i gospodarstwa domowe coraz agresywniej finansować swoją działalność, pożyczając więcej i więcej[1].
Koncepcję niestabilności finansowej Minsky’ego można przedstawić w trzech następujących po sobie etapach:
1) pierwszy etap to tak zwany etap hedge financing, w którym na rynku działają podmioty operujące ostrożnie długiem, tj.podmioty udzielające kredytów tylko takim kredytobiorcom, którzy na pewno spłacą zaciągnięty dług wraz z odsetkami;
2) drugi etap nazywany speculative financing, w którym podmioty realizujące hedge financing wypychane są przez inne podmioty wykorzystujące mechanizm dźwigni finansowej, których działania opierane są na spekulacjach. Oznacza to, że banki udzielają kredytów takim kredytobiorcom, którzy są w stanie spłacić odsetki od zaciągniętego długu, natomiast ich zdolność do spłacenia rat kredytowych zależna jest od wzrostu dochodów w gospodarce;
3) ostatnim trzecim etapem jest moment, w którym na rynku dominują inwestycje przypominające piramidę finansową. Oznacza to, że banki udzielają kredytów nawet takim kredytobiorcom, którzy nie są w stanie spłacić ani odsetek, ani rat kredytowych. Kredytobiorcy natomiast wykorzystują tak zaciągnięte kredyty do zakupu aktywów, których ceny mają tendencję wzrostową, szczególnie nieruchomości. Są to tak zwane kredyty subprime. Podmioty, które nie są zdolne do ich spłaty ze swoich bieżących dochodów robią to na zasadzie refinansowania (zaciągają tak zwane kredyty konsolidacyje, rolują), tzn. zaciągają następny kredyt pod zastaw rosnących cen nieruchomości po to, aby spłacić kredyt poprzedni[2].
[1] Więcej w: L. Kąsek, M. Lubiński: Hyman Minsky – wczoraj i dziś. „Współczesna ekonomia” 2010,vol. 4, Iss. 1.
[2] http://agmaandcompany.com/wspolczesny-kryzys-finansowy-przyczyny-i-konsekwencje-dla-gospodarki-swiatowej [dostęp: 30.09.2013].
1) pierwszy etap to tak zwany etap hedge financing, w którym na rynku działają podmioty operujące ostrożnie długiem, tj.podmioty udzielające kredytów tylko takim kredytobiorcom, którzy na pewno spłacą zaciągnięty dług wraz z odsetkami;
2) drugi etap nazywany speculative financing, w którym podmioty realizujące hedge financing wypychane są przez inne podmioty wykorzystujące mechanizm dźwigni finansowej, których działania opierane są na spekulacjach. Oznacza to, że banki udzielają kredytów takim kredytobiorcom, którzy są w stanie spłacić odsetki od zaciągniętego długu, natomiast ich zdolność do spłacenia rat kredytowych zależna jest od wzrostu dochodów w gospodarce;
3) ostatnim trzecim etapem jest moment, w którym na rynku dominują inwestycje przypominające piramidę finansową. Oznacza to, że banki udzielają kredytów nawet takim kredytobiorcom, którzy nie są w stanie spłacić ani odsetek, ani rat kredytowych. Kredytobiorcy natomiast wykorzystują tak zaciągnięte kredyty do zakupu aktywów, których ceny mają tendencję wzrostową, szczególnie nieruchomości. Są to tak zwane kredyty subprime. Podmioty, które nie są zdolne do ich spłaty ze swoich bieżących dochodów robią to na zasadzie refinansowania (zaciągają tak zwane kredyty konsolidacyje, rolują), tzn. zaciągają następny kredyt pod zastaw rosnących cen nieruchomości po to, aby spłacić kredyt poprzedni[2].
[1] Więcej w: L. Kąsek, M. Lubiński: Hyman Minsky – wczoraj i dziś. „Współczesna ekonomia” 2010,vol. 4, Iss. 1.
[2] http://agmaandcompany.com/wspolczesny-kryzys-finansowy-przyczyny-i-konsekwencje-dla-gospodarki-swiatowej [dostęp: 30.09.2013].
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz