Metody korygowania efektywności projektu inwestycyjnego polegają na korekcie wybranych parametrów rachunku efektywności inwestycji oraz stosowaniu tzw. narzutów procentowych[1]. Na wstępie uszeregowane zostają parametry pod względem obciążenia ryzykiem w celu określenia determinantów (najbardziej niepewnych wyróżników) opłacalności przedsięwzięcia. Im większe obciążenie ryzykiem tym bardziej zagrożona opłacalność inwestycji. W realizacji inwestycji długoterminowych dynamika zmian zachodzących w otoczeniu oraz uwarunkowań powoduje zwiększenie ilości zmiennych niepewnych co zmusza inwestorów do systematycznego korygowania wyróżników (parametrów). Główne zmienne wystawione na ryzyko:
- stopa procentowa,
- stopa zysku,
- okres zwrotu nakładów kapitałowych.
Rozpatrując stopę procentową i stopę zysku, w celu ich opracowania stosuje się próby alternatywnego rachunku efektywności. Polega on na zastosowaniu dwóch parametrów[2]:
1) stopy dyskontowej z uwzględnieniem ryzyka podwyższonej (oczekiwanej), lub
2) podwójnej stopy procentowej, czyli uwzględniającej ryzyko w mniejszym lub większym stopniu. Okres zwrotu nakładów kapitałowych ma na celu ograniczenie okresu zwrotu z realizowanego projektu.
[1] E. Ostrowska: Ryzyko inwestycyjne. Identyfikacja i metody oceny, Uniwersytet Gdański, Gdańsk 1999, s.68.
[2] Ibid., s.68.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz