Podobno OZE rozwija się głównie przez wsparcie - jest to prawda, ale prawdą też jest, że dojrzewanie technologii sprawia, że koszty się obniżają, co już zostało wcześniej wspomniane na tym blogu. Zatem kilka przykładów poniżej....
Jako interesujący instrument reakcji na ryzyko postrzegają PPA koncerny elektroenergetyczne. Przykładem jest Vattenfall, który wygrał aukcję na pierwszą w skali globu elektrownię wiatrową bez wsparcia dodatkowymi subsydiami o mocy 700 MW, która powstanie przy wybrzeżu Holandii do 2022 r. Koncern planuje zabezpieczyć się przed zmiennością cen energii elektrycznej wykorzystując właśnie PPA[1]. Ryzykiem dla przedsięwzięcia jest niska płynność rynku PPA w Europie. Tylko ok. 5% inwestycji w OZE jest zabezpieczane w ten sposób przed ryzykiem. Przykładem może być zawarcie PPA pomiędzy Microsoftem i Vattenfallem w Holandii w 2017 r. dotyczącego dziesięcioletnich dostaw energii elektrycznej z farmy wiatrowej Wieringermeer (moc 295 MW) oraz kilka mniejszych PPA zabezpieczających ryzyko rynkowe elektrowni fotowoltaicznych Vattenfalla w Holandii. Podobne kontrakty w Holandii zawarły Eneco i Innogy. Jednakże nie oferowano do tej pory PPA dla morskich elektrowni wiatrowych. Dodatkowo zabezpieczenie ryzyka elektrowni wiatrowej o mocy 700 MW może okazać się problematyczne właśnie z powodu niskiej płynności rynku i poszukiwania kilku podmiotów będących stronami PPA. Stąd sprzedaż energii poprzez PPA zapewne będzie realizowana w transzach dla wielu podmiotów będących klientami przemysłowymi i koncernami informatycznymi. Wyzwaniem zapewne będzie przekonanie potencjalnych klientów PPA, że taka transakcja obniży ich koszty zaopatrzenia w energię elektryczną oraz pomoże osiągnąć ich cele w zakresie ekologii. Vattenfall w 2018 r. zawarł umowę PPA z koncernami farmaceutycznymi Novozymes i Novo Nordisk dotycząc sprzedaży energii elektrycznej z elektrowni wiatrowej Kriegers Flak – PPA dotyczy ok. 20% produkcji elektrowni. W grudniu 2018 r. holenderski Eneco zawarł PPA z deweloperem[2] morskich elektrowni wiatrowych Seastar i Mermaid u wybrzeży Belgii o łącznej mocy 487 MW (wartość inwestycji 1,3 mld euro), które mają rozpocząć produkcję w 2020 r. Eneco będzie kupować cała produkcję obu farm[3]. W Finlandii deweloper WPD Finland inwestuje w trzecią elektrownię wiatrową bez wsparcia subsydiami. Jej moc to 60 MW. Zostanie wybudowana w centralnej Finlandii w Kannus. Finansowanie inwestycji jest zapewnione dzięki zawarciu PPA obejmującej 100% produkcji. Wcześniej PPA wsparły inwestycje deweloperów CPC Finland i Tuuliwatti. Także Google w Finlandii zawarł PPA z trzema elektrowniami wiatrowymi o łącznej mocy 190 MW (deweloperzy Neon, CPC, WPD). Kolejny przykład wykorzystania PPA to długoterminowa umowa sprzedaży energii elektrycznej z elektrowni fotowoltaicznych o mocy 660 MW zawarta przez Cox Energy dla inwestycji w Hiszpanii (495 MW) i Portugalii (165 MW)[4]. Stroną umowy (kupującym energię elektryczną) jest Audax Energia. Umowa PPA jest zabezpieczeniem kredytów finansujących inwestycję. Gwarancja ceny dotyczy 20 lat. Audax Renevobles podpisał ze Statkraftem PPA na okres 10 lat, która zobowiązuje Statkraft do dostawy corocznie 525 GWh. W Hiszpanii na koniec 2017 r. poza wsparciem rządowym rozwijano inwestycje w fotowoltaikę o łącznej mocy 19 GW, dla części których finansowanie zapewniono właśnie dzięki PPA. Przykładem wzrastającego znaczenia dla PPA w finansowaniu rozwoju OZE w Hiszpanii jest zabezpieczenie ryzyka farmy w Caceres o mocy 300 MW, którego stroną jest izraelski fundusz Ellomay Capital. Inne przedsiębiorstwo, które w Hiszpanii planuje finansować za pomocą PPA elektrownie słoneczne, to niemieckie BayWa, które docelowo planuje sfinansować w ten sposób 1 GW mocy zainstalowanej – obecnie PPA zabezpiecza funkcjonowanie elektrowni słonecznej Don Rodrigo o mocy 175 MW, kontrakt z Statkraft. Danske Commodities zawarł w czerwcu 2019 r. dwudziestoletnią umowę PPA z swoją spółką matką Enquiror dotycząca zakupu 30 MW z morskiej elektrowni wiatrowej Hywind Scotland. Koncern Holaluz planuje w Hiszpanii do 2023 r. zawrzeć umowy PPA na 1 GW mocy w elektrowniach słonecznych, gwarantując cenę 35-45 euro/MWh.
W Wielkiej Brytanii w 2017 r. powstała pierwsza elektrownia słoneczna, która nie korzysta ze wsparcia rządu: Clayhill, która została połączona z magazynem energii. Greenpeace Energy zawarła PPA z niemiecką komunalną elektrownią wiatrową o mocy 16 MW na potrzeby klienta prywatnego. W 2018 r. rozpoczęła się inwestycja w parku biznesowym Westcott Venture Park, która także nie będzie korzystała z rządowego wsparcia, o mocy 15 MW. Należy zatem przyjąć założenie, że w Wielkiej Brytanii koszty produkcji energii elektrycznej w elektrowniach słonecznych są porównywalne z konwencjonalnymi elektrowniami. Energię elektryczną za pomocą PPA będą kupować przedsiębiorstwa działające w parku biznesowym. Innym przykładem PPA jest zakup energii elektrycznej przez koncern energetyczny Orsted[5] z morskiej elektrowni wiatrowej Innogy Trinton Knoll usytuowanej u wybrzeży Wielkiej Brytanii o mocy 860 MW. Umowa PPA została zawarta na 15 lat, a cena sprzedaży określona na aukcji w 2017 r. wyniosła 74,75 GBP/MWh. Wolumen energii kupionej przez Orsted to ok. 3,2 TWh (100% zdolności produkcyjnych elektrowni). Norweski koncern Statkraft przyjął cel zawarcie w Niemczech PPA na moc 4 GW z OZE. Pierwszy krok to umowy PPA z gminnymi elektrowniami wiatrowymi o mocy 46 MW w Dolnej Saksonii, dotyczące dostaw energii elektrycznej do klientów przemysłowych koncernu[6]. Ponieważ po roku 2021, zgodnie z niemieckim prawem, elektrownie te utracą wsparcie, PPA gwarantuje im zyskowność po tym czasie. Szacuje się, że rocznie wsparcie będzie tracić ok. 1.600 elektrowni wiatrowych o mocy zainstalowanych dla lat 2022-2026 2,5 GW. Podobne zabezpieczenie przyszłej rentowności elektrowni wiatrowych o mocy 10,6 MW zastosował w 2018 r. Enercon, zawierając umowę PPA z niemieckim stowarzyszeniem VDKL, które reprezentuje branżę logistyczną i chłodniczą. Pierwszym europejskim producentem samochodów, który zawarł PPA z norweskim Statkraftem na dostawy OZE z sześciu instalacji o mocy 46 MW, które obecnie są własnością gmin w Niemczech, jest Mercedes Benz – w ten sposób Mercedes Benz zapewnia zarówno energię elektryczną dla swoich fabryk w Niemczech, jak i zyskowność elektrowni wiatrowych, co przekłada się na realizację niemieckich celów klimatycznych[7]. We Francji prekursorem zawierania PPA jest belgijski koncern chemiczny Solvey, który planuje sfinalizować umowę w 2019 r. W grudniu 2018 r. na rynku włoskim brytyjskie przedsiębiorstwo inwestycyjne Octopus przedłużył do 2023 r. PPA z EOG Group na dostawę 63 MW z elektrowni słonecznej[8]. EOG Group zakontraktowała ogółem w Octupus 103 MW (z 173 MW posiadanych przez Octupus). Octupus zawarł w tym czasie kontrakt z Shell Energy Europe na pozostałe 70,5 MW energii z elektrowni słonecznych. Octupus zobowiązał się dostarczyć w ramach PPA energię elektryczną oraz gwarancje jej pochodzenia po ustalonej cenie w kontrakcie. W tym czasie także Canadian Solar Inc. zawarł dziesięcioletni PPA na dostawę 17 MW z TrailStone GmbH z elektrowni słonecznej na Sycylii. Kontrakt ten jest najdłuższym PPA w tym czasie zawartym we Włoszech. W Belgii koncern Engie w pobliżu Lommel uruchomił elektrownię słoneczną o mocy ponad 95 MW, szacunkowa roczna produkcja to 85 GWh. Energia elektryczna będzie sprzedawana w części za pomocą dedykowanej linii lokalnemu producentowi cynku (piętnastoletnia umowa PPA), zaś sprzedaż na rynek hurtowy będzie wspierana premią 47,9 euro/MWh przez Region Flamandzki[9]. W lipcu 2019 r. koncern Alpiq i niemiecki fundusz inwestycyjny zawarły w Hiszpanii dwa PPA dotyczące 166 MW mocy w elektrowniach słonecznych. Jest to kolejna PPA z 20 zawartych w Hiszpanii, które dotyczą 3,6 GW mocy zainstalowanych. W 2019 r. EDP Renewables zawarło 2 umowy PPA w Kolumbii na okres 15 lat dotyczące elektrowni wiatrowych o mocy 212 MW i 280 MW, które rozpoczną działalność w 2022 r.
[1] Vattenfall w 2019 r. wyemitował obligacje o wartości 440 mln funtów, które mają wspierać realizację inwestycji w OZE.
[2] Konsorcjum, w którym Eneco posiada 12,5% udziałów, Otary 70%, a Engie Electrabel 17,5%.
[3] Eneco uczestniczy także w projekcie morskiej farmy wiatrowej Norther o mocy 370 MW, która powstanie u wybrzeży Belgii.
[4] Większość udziałów w tych inwestycjach przejął fundusz inwestycyjny Sonnedix zarządzany przez JP Morgan. Fundusz ten kontroluje ok. 1,4 GW inwestycji w projekty fotowoltaiczne w Europie.
[5] Wcześniej Dong Energy. Jest to obecnie największy inwestor w morskiej elektroenergetyce wiatrowej na świecie.
[6] Statkraft wskazał, że od 2021 r. prawo do wsparcia taryfą gwarantowaną straci ok 6 tys. turbin wiatrowych o mocy ok. 4,5 GW, a w kolejnych pięciu latach 14 tys. turbin wiatrowych o mocy ok. 17 GW, czyli ok. 33% mocy zainstalowanych w lądowych elektrowniach wiatrowych w Niemczech. Więcej w: Enercon: koniec taryf gwarantowanych, pora na PPA, www.cire.pl [Dostęp z 09.10.2018 r.]
[7] Elektrownie objęte PPA utracą wsparcie w latach 2021-20122.
[8] Elektrownia ta nie ma zapewnionego wsparcia w postaci subsydiów rządowych.
[9] Władze Regionu Flamandzkiego założyły, że do 2020 r. na każdego mieszkańca będzie przypadać jeden moduł fotowoltaiczny, co oznacza moc zainstalowaną ok. 2 GW w fotowoltaice.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz