Na rynku instrumentów finansowych konkurują pomiędzy sobą banki, parabanki oraz instytucje pozabankowe. Finanse instytucji finansowych dotyczą także funduszy emerytalnych i inwestycyjnych, biur maklerskich, domów dyskontowych, kantorów wymiary walut, czy giełd papierów wartościowych. Rywalizacja ta ma na celu zajęcie zaplanowanej pozycji na rynku i przetrwanie danej instytucji dzięki pozyskaniu przykładowo niezbędnej wartości depozytów, liczby inwestorów, kredytobiorców, pożyczkodawców, czy leasingobiorców itd. Rywalizacja ta odbywa się w warunkach stałych zmian otoczenia instytucji finansowych, natężenia konkurencji na tym rynku oraz innowacji, kreujących nowe produkty (instrumenty finansowe). Klient na tak dynamicznym rynku zmuszony jest nieustannie wybierać właściwą instytucję, dopasowaną do jego potrzeb (wiarygodną oraz nowocześnie działającą) oraz instrumenty finansowe, służące do lokowania oraz pozyskiwania środków finansowych. Powstają instrumenty, które są substytutami tradycyjnych produktów (np. kredytów), zaś banki stają się sprzedawcami lokat, czy kredytów (konkurują o klientów ze sobą), zamiast pełnić rolę instytucji zaufania publicznego, zakładając, że muszą się stale dostosowywać do dynamiki na rynku - konkurencyjność nie jest zapewniona, zmienia się w czasie, będąc kategorią względną. Stąd powstają konglomeraty finansowe, oferujące (wręcz agresywnie sprzedające) wiele instrumentów finansowych w jednej siedzibie, czego przykładem są grupy bankowo-ubezpieczeniowe (tzw. bankassurance), gdzie zaciera się granica pomiędzy bankowością, a ubezpieczeniami. Powstaje zatem przemysł usług finansowych, zapewniający synergię oraz korzyści skali w zakresie usług dystrybucji różnych instrumentów finansowych.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz