Dywersyfikacja – strategia rozwoju polegająca
na podejmowaniu działań, mających na celu zwiększanie zakresu i strefy
działania. Polegać może na poszerzeniu asortymentu, pozyskiwaniu nowych kontrahentów,
wprowadzaniu nowych metod produkcji, dystrybucji, itp. w celu jak najlepszego
wykorzystania potencjału. Dywersyfikacja dotyczyć może:[1]
·
produktów i/lub usług,
·
odbiorców i
dostawców,
·
stref geograficznych,
·
sposobu finansowania.
W powyższej definicji celowo
pominięto słowo „przedsiębiorstwo”, ponieważ dywersyfikacja nie dotyczy tylko
przedsiębiorstwa jako takiego, ale także innych elementów rynku, takich jak np.
gospodarstwo domowe czy kraj. Biorąc pod uwagę wspomniane gospodarstwo domowe,
można dokonywać dywersyfikacji, chociażby instalując panele słoneczne, co
zapewnia dwa źródła energii i uniezależnienie się od przerw w jej dostawie.
Innym przykładem może być wzięcie samochodu w leasingu zamiast na kredyt.
Natomiast jeśli chodzi o państwo, to dobrym przykładem będzie takie
zróżnicowanie eksportu, aby zredukowane zostało ryzyko np. walutowe, poprzez
dobór kontrahentów operujących różnymi walutami. W razie deprecjacji jednej
waluty, najczęściej dochodzi do aprecjacji innej waluty, a tym samym w
przypadku odbiorców płacących tylko np. w euro, może dojść do znacznych strat w
wyniku utraty wartości tej waluty. Podobnie rzecz ma się z importem i eksportem
produktów i usług. Zróżnicowanie odbiorców, dostawców, asortymentu czy
chociażby regionów, w których znajdują się kontrahenci, może mieć kluczowe
znaczenie dla rozwoju gospodarczego danego kraju. Obecne czasy, coraz częściej obfitują
w nieoczekiwane zdarzenia, tzw. czarne łabędzie (więcej w książce „Czarny
łabędź. O skutkach nieprzewidywalnych zdarzeń” Nassima Nicholasa Taleba), co
przekłada się na coraz większe ryzyko i trudności w nadążaniu za wydarzeniami.
Przykładem na brak dywersyfikacji może być zbytnie uzależnienie rozwoju
gospodarczego od eksportu (Niemcy), poleganie na wydobyciu jednego surowca
(Wenezuela i ropa naftowa), oparcie rozwoju na jednym odbiorcy produktów
(Indonezja i jej główny kontrahent - Chiny) czy podtrzymywanie wzrostu
gospodarczego poprzez konsumpcję wewnętrzną (Japonia i starzejące się
społeczeństwo). Przytoczone powyżej przykłady wskazują, że potrzeba
dywersyfikacji jest jak najbardziej uzasadniona i nie dotyczy tylko
przedsiębiorstw. Zróżnicowanie działań może otworzyć drogę do maksymalizacji
rozwoju, przy optymalnym z punktu widzenia ekonomii, wykorzystaniu
dostępnych zasobów i środków, co przyczyni się bezpośrednio do wzmocnienia
pozycji danego kraju i zwiększy odporność na nieoczekiwane zdarzenia. Należy jednak
zwrócić szczególną uwagę na fakt, iż im większa dywersyfikacja gospodarki
państwa, tym większe ryzyko pojawienia się trudności w zarządzaniu, co
skutkować może brakiem specjalizacji i utratą osiągniętej pozycji.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz